Apple Newton MessagePad (1993–1998) - Η προώρη υπόσχεση του ψηφιακού χειρόγραφου

Το Apple Newton MessagePad σχεδιάστηκε ως μία συσκευή που θα αντικαθιστούσε το χαρτί, βασισμένη σε ένα νέο παράδειγμα εισόδου: τη γραφίδα και την αυτόματη αναγνώριση χειρόγραφου.

Η ιστορία του Applew Newton MessagePad αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τεχνολογίας που σχεδιάστηκε με φιλόδοξες προθέσεις, εισάγοντας μία επαναστατική συσκευή εισόδου - τη γραφίδα με αυτόματη αναγνώριση χειρόγραφου - αλλά κυκλοφόρησε σε μία εποχή που ούτε η τεχνολογία αλλά ούτε και οι χρήστες ήταν ακόμη έτοιμοι να την υποστηρίξουν. Ανάμεσα στο παραδοσιακό πληκτρολόγιο και στο μελλοντικό touchscreen, το Newton προσπάθησε να δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο διάδρασης, το οποίο όμως αποδείχθηκε πρόωρο.

Η σχεδιαστική φιλοσοφία του Newton βασίστηκε στην ιδέα ότι το πιο φυσικό μέσο εισαγωγής δεδομένων δεν αποτελούσε το πληκτρολόγιο αλλά η χειρόγραφη γραφή. Λαμβάνοντας υπόψιν το παραπάνω σκεπτικό, η Apple υποσχόταν ένα ψηφιακό σημειωματάριο που θα κατανοούσε τον χρήστη χωρίς να απαιτεί την εκμάθηση νέων συμβάσεων. Πρακτικά, αυτό σημαίνει μία συσκευή που θα “μάθαινε” τη γραφή του χρήστη και θα μετέτρεπε τις σημειώσεις του σε κείμενο [1].

Ωστόσο, η λειτουργία αναγνώρισης γραφής, η οποία βασιζόταν σε αλγορίθμους της ParaGraph International, είχε χαμηλή ακρίβεια και υψηλές απαιτήσεις σε υπολογιστική ισχύ. Για τον λόγο αυτό, παρότι το Newton αξιοποιούσε προηγμένη αρχιτεκτονική (ARM 610, 1993), η τεχνολογία της εποχής απλώς δεν επαρκούσε για να προσφέρει ομαλή εμπειρία χρήσης [2].Το αποτέλεσμα ήταν μία χαρακτηριστική αντίφαση: η διεπαφή σχεδιάστηκε για να είναι αυθόρμητη και φυσική, αλλά απαιτούσε από τον χρήστη να προσαρμοστεί στη συσκευή όπως παραδείγματος χάριν να γράφει πιο σταθερά ή πιο “καθαρά” από ό,τι σε χαρτί.

Αυτό το φαινόμενο είναι συμβατό με ευρήματα σε μελέτες που αφοορύν την ευχρηστία, σύμφωνα με τα οποία η αντίληψη του χρήστη σχετικά με την εμπειρία δεν καθορίζεται αποκλειστικά από την αντικειμενική απόδοση ενός συστήματος [3]. Παρότι το Newton οδηγούσε συχνά σε μεγαλύτερο χρόνο αλληλεπίδρασης και περισσότερα σφάλματα, αρκετοί χρήστες το θεωρούσαν πρωτοποριακό και φιλικό, διότι η αισθητική και το όρομα της συσκευής τοποθετούσαν τη διάδραση σε πιο ανθρώπινο πλαίσιο - μία ιδέα που θυμίζει τα αντίστοιχα πειράματα με τις εναλλακτικές αισθητικές διεπαφές ATM και μουσικών συσκευών.

Η αναγνώριση χειρόγραφου υπήρξε η πιο φιλόδοξη αλλά και πιο προβληματική πτυχή του Newton. Η χαμηλή ακρίβεια οδήγησε σε συχνά παραμορφωμένο κείμενο και τελικά επηρέασε αρνητικά την αποδοχή της συσκευής.

Παρά τις τεχνικές αδυναμίες του όμως, το Newton άφησε σημαντική κληρονομία. Πρώτον, συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξη της αρχιτεκτονικής ARM, η οποία σήμερα αποτελεί τον πυρήνα των σύγχρονων κινητών συσκευών. Δεύτερον, έδειξε ότι ο χρήστης αναζητά μικρές, φορητές συσκευές που λειτουργούν ως προσωπικοί “χώροι σκέψης”. Μια ιδέα που υλοποιήθηκε ουσιαστικά με το iPhone και το iPad μια δεκαετία αργότερα. Τρίτον, ανέδειξε πως παρόλο που η επιθυμία για φυσική διάδραση (π.χ. με γραφίδα ή χειρονομία) μπορεί να είναι αυθεντική, απαιτεί ώριμη τεχνολογία, ικανή να στηρίξει την υπόσχεσή της.

Συνοψίζοντας, το Apple Newton βρίσκεται σε ένα ενδιαφέρον σημείο μέσα στη χρονολογική εξέλιξη των συσκευών εισόδου. Δεν αποτελεί ούτε άμεση χειραγώγηση της οθόνης όπως το light pen, ούτε αμιγώς gesture-based συσκευή όπως το Kinect. Αντιθέτως, αποτελεί μια μεταβατική “υβριδική” μορφή εισόδου που επιχειρεί να μεταφέρει τη χειρόγραφη κουλτούρα στο ψηφιακό περιβάλλον, προαναγγέλοντας πολλές από τις σημερινές πρακτικές στην φορητή διάδραση.

Βιβλιογραφία

[1] Isaacson, W. (2011). Steve Jobs. Simon & Schuster.
[2] Smith, A. (1993). “The Newton Architecture.” Apple Technical Report, Apple Computer Inc.
[3] Norman, D. (2004). Emotional Design. Basic Books.